Kirli bir çocuk yüzüyüm annemin can yakan avuçlarının içinde. Ve emekçi ellerimin yoğurduğu hamurun tuzudur anlımın teri. Sağlam cebime eve vereceğim paraları koyup , delik cebime hayallerimi koyardım ve inandırırdım kendimi bakkalın önünden her geçişimde çikolata alamayışımın sebebinin bu olduğuna. Kalbimde bir meşin yuvarlağın peşinden koşmak vardı, kopamadım ondan. O yüzden meşinle bir lastiğe nasıl yama yapılırmış öğrendim ustamdan.
Dünyayı üstüme yüklese de ezilmiyorum altında. Çünkü gözlerim bir deniz. Ve batık bir gemidir dünya.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder