Her gece, camdan kendini aşağı bırakan bir genç kız gibi usulca çöküyor şehre, fahişenin inlemesi.
Ahulu kokusu burun deliklerimizin ırzına geçiyor ve bu kokunun tecavüzü bizi mest ediyor.
Gülüşü, bayramda arkadaşlarından daha çok para toplamış çocuğun gözlerinde ki ışıltıyı andırıyor.
Gözlerindeki beşikte büyüyen bebek ağladım mı kıyamet, hüsran, talan.
Fahişe yürüdüm mü sokakta ayağının değdiği toprak beton kesiyor.
Her gece, yorgun bir şarkı söylüyor yatak odasından iş dönüşü, oturma odasına.
Fahişe, camdan kendini aşağı bırakıyor, yere çarpınca eski bedeni, inliyor ve şehir usulca çöküyor.
Sönüyor gençlerin umutları ve pantolonlarında ki çadırların tavanı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder